از اونجایی که برای دور هم جمع شدن در روز 24 مهر تقریبا خیلیا مشکل داشتند، قرار به 2 آبان موکول شد. ولی با هماهنگیهایی که شد (برای پخت و پز و رزرو هتل و برنامه های گردشگری!!!!!!) تاریخ 2 آبان ثابت خواهد بود. عید غدیره، بعدش هم که جمعه هست. قرار هم نیست مسافرت اروپا بریم که یک ماهه باشه. همین اصفهان خودمون، دو روز میریم و بر میگردیم

میدونیم همه کار دارید و مشغولید، ولی تونستید جور کنید که بیایید.  انشالله که جمعیت کثیری از دوستان رو زیارت کنیم

پایدار باشید

یه وبلاگ خیلی خیلی ساده و حقیرانه زدم برای درد و دل کردن

حرفای خودم رو مینویسم

دوست داشتید سر بزنید

وقت برای خوشکل کردنش ندارم، به بزرگواری خودتون ببخشید

در کلبه ما رونق اگر نیست، صفا هست

آنجا که صفا هست، در آن نور خدا هست

http://s-mazidi.blogfa.com/

شب یلداست؛

شبى که در آن انار محبت دانه میشود

و سرخى عشق و عاطفه،

نثار کاسه هاى لبریز از شوق ما

شبى که داغى نگاه هاى زیباى بزرگ ترها

در چشمان کودکان اوج میگیرد و بالا میرود.

یلدا مبارک

اعیاد گذشته و پیش رو انشالله که مبارک باشه

خبری نیست توی این وبلاگ؟! دوستان تمایل ندارن از خواب زمستونی بیدار بشن؟ خیلی وقته بهار اومده ها!

ظاهراً بیکارتر از من فقط خودمم، ولی خوب به بهونه این وبلاگم که شده یادی از دوستان گذشته میکنم. خیالی نیست که دوستان فراموشکارند!!!

هرجا هستید سالم و خوشحال و در پناه حق باشید

سلام به همگی!

خدا رو شکر هستید دیگه؟! سالم و سر حال؟! از سر زدن به وبلاگ معلومه که همگی در امن و آسایش به سر میبرند!!!

سالروز جشن فارغ التحصیلی و گذشت 4 سال از اون موقع و شعر مرحوم قیصر امین پور:

حرف‌هاي ما هنوز ناتمام ...

تا نگاه مي‌کني:

وقت رفتن است

باز هم همان حکايت هميشگي!

پيش از آن‌که با خبر شوي

لحظه‌ي عزيمت تو ناگزير مي‌ شود

آي ...

اي دريغ و حسرت هميشگي

ناگهان، چقدر زود، دير مي‌شود!

تبریک و امیدوارم که همیشه موفق باشید

تپه خاکی

شایدم بی ربط باشه ها!!

تبریک به مناسبت میلادامام رضا (ع)

همگی خوش باشید و سلامت

در پناه خداوند حیّ و حقیقت

انشاءا... که تابستون به همه خوش گذشته باشه!

سال تحصیلی جدید به همه 1- دانشجوها, 2- معلمها و 3- معلمهای دانشجو (یا همون دانشجوهای معلم) مبارک!

راستی شما توی کدوم رده هستین؟ من خودم از این ترم رده سوم هستم!

بگین از خودتون تا از حال و احوال همدیگه با خبر بشیم

موفق باشید

ایام به کام!

احوالتون؟! انشاء ا... که ایام به کام باشه.

حقیقت اینه که هرچی منتظر شدیم یه نفر خبر قبولی خانوم رستم صولت رو توی وبلاگ بزنه, کسی این کار رو نکرد! البته شایدم دوستان خبر نداشتن!

خلاصه کلام اینکه, خانوم رستم صولت, ارشد نرم افزار دانشگاه شیراز قبول شدن. صمیمانه بهشون تبریک می گم و امیدوارم همیشه توی زندگی موفق باشن

بقیه هم همین طور!

شاد باشید

اما تازه به این نتیجه رسیدم که کلاً این کمک خواستن از اول اشتباه بود! اصولاً هیچ آدمی حاضر نیست اونقدر به خودش زحمت بده که 4 تا کلمه رو توی گوگل کپی کنه, یه چندتا مقاله پیدا بشه , تازه بعداً بخواد دانلودش کنه و, مهمتر از همه, واسه من بفرسته!

اووووووووووووووووووووووووو! چه زحمتی!

بیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــخیال بابا!

خلاصش اینکه ما از این لطف دوستان گذشتیم, حالا نه همه دوستان. کسانی که از دستشون بر میومد و لطفشون شامل حال بنده شد!

لطف دوستان مستدام!

همیشه پا برجا باشید!

ولی اگه کمکی از دست من بر میومد, دریغ نمیکنم!!

سلام، سال تحصیلی تمام شد. خواستم در مورد اولین سال حضورم، آنچه که فهمیدم را بنویسم.

شما بچگی می خواستید چیکاره بشوید؟ من در مورد همه چیز فکر کرده بودم به جز معلمی!

دنیای عجیبی است. مثل خیلی از بچه های دیگر، بچگی دوست داشتم خلبان بشوم! یک زمانی دوست داشتم یک باغی داشته باشم و باغبان بشوم! . یک زمانی فکرم مشغول پزشکی بود. ادبیات ، تاریخ و علوم سیاسی و ...  گزینه های بعدی بودند. اون همه فکر کردم و انتخاب رشته بیشتر از چند دقیقه طول نکشید!. عمویم پرونده تحصیلی را از دبیرستان گرفت و تو هنرستان فنی و حرفه ای ثبت نام کرد و گفت : برو کامپیوتر بخون، رشته خوبی است!

به هر حال، حالا معلم شدم. اوائل می ترسیدم، چون که تو دانشگاه ارائه و کنفرانسهای ضعیفی داشتم. هر وقت می رفتم جلو که ارائه بدم، قلبم از همون اول شروع به تند تند زدن می کرد و خودم را گم می کردم. اولین روز و اولین ساعت کلاس درس هم به سختی گذشت.

و اما، اولین سال تحصیلی چگونه گذشت؟. یکسری از نکاتی که امسال فهمیدم را می نویسم و دوست دارم شما هم نظر بدهید:

1) همیشه کلاس را تحت کنترل داشته باشید. کوچکترین شلوغی و حرف اضافه باعث می شود که کلاس از کنترل شما خارج شود. و نه تنها همان جلسه، بلکه جلسه های بعد هم دچار مشکل شوید. مخصوصا جلسه اول خیلی مهم است.

2) فکر کنم بهتر است خودتان را چند سال کوچکتر فرض کنید و پر انرژی باشید. در این صورت حرف بچه ها را خوب خواهید فهمید.

3) تعریف کردن از بچه ها در جمع کلاس خیلی برایشان مهم و تاثیر گذار است. مثلا یک "آفرین" گفتن باعث می شود که آن فرد بیشتر تشویق بشود و برای ادامه درس خیلی جدی باشد.

4) می گویند که شما حق ندارید تنبیه بدنی داشته باشید؛ ولی به نظر من، بعضی وقتها لازم است.

5) همه بچه ها حداقل در یک زمینه ای استعداد دارند. یکی درسهای تئوریش خوب است، یکی درسهای عملی، یکی خطش خوب است، یکی تقلب کردنش خوب است و یکی جنگ و دعوا کردنش و.....

6) مراقب کلمات انگلیسی که در زبان محلی، معنی خاصی دارند، باشید! می توانید آن کلمات را اختصاری بگویید و یا تلفظش را عوض کنید.

7) یک جلسه در طول ترم را "جلسه آزاد" بگذارید. باور کنید اگر وقت باشد، دانش آموزان چند کتاب شعر و جوک و ... تو وایت برد می نویسند. آیا جای تعجب نیست که این همه شعر را چه جوری حفظ می کنند!؟.

8) من اوائل که وارد کلاس می شدم، تا آخر کلاس درس می دادم. بعد از دو هفته که امتحان گرفتم، هیچی بلد نبودند. به نظرم حدودا 40 دقیقه درس داده شود. و بقیه وقت کلاس را برای پرسش از دانش اموزان و مرور مطالب قبلی اختصاص دهید.

9) بین بخشنامه های اداری و دستور العملهایی که ارسال می شود و آنچه که خودتان تشخیص می دهید برای دانش آموزان خوب است، میانه رو باشید. طوری که نه سیخ بسوزد و نه کباب!

10) برای بعضی از کتاب ها و یا بخشهایی از آن، جزوه گفتن بهتر نتیجه می دهد. ولی در کل کتاب را هم فراموش نکنید.

11) من به نتیجه ای نرسیدم که بهترین وقت برای "حاضر و غایب" کردن بچه ها چه زمانی است؛ اول کلاس، وسط کلاس و یا آخر کلاس؟؟

12) درسی را که قرار است تدریس کنید، حتما قبلا مطالعه کنید. حتی اگر صد در صد مطمئن هستند که به آن واردید. 

13) سعی کنید که تمامی مسائل و جریانات کلاس، داخل کلاس بماند. و هر موردی باشد، خودتان آنرا حل کنید؛ حتی مسائل انظباطی بچه ها را. به مدیر و معاون و دیگران چه ربطی دارد که در کلاس شما چه خبری است؟؟

14) سوالات امتحانی را که طرح می کنید، خیلی دقت کنید. نه خیلی ساده باشد که مجبور شوید به همه بچه ها نمره بالای 18 بدهید! و نه خیلی سخت باشد که در جلسه امتحان، بچه ها همدیگر را نگاه کنند. و همکاران از تو بپرستد که چرا بچه ها نمی توانند هیچی بنویسند؟؟

15) موقع اصلاح برگه های امتحانی، مراقب باشید که اشتباهی نشده باشد. چون اگر یکی از بچه ها اعتراضی کند و مثلا بتواند 0.5 نمره اضافی بگیرد، بقیه بچه ها هم برگه به دست به سرت می ریزند و اشکال تراشی می کنند!!.

16) معلمان باتجربه می گویند که "بیرون کردن بچه ها از کلاس نشانه ضعف شما و عدم کنترل شماست" . من امسال چندین بار، چند تا از بچه ها را از کلاس بیرون کردم. باید در سال های آینده تجدید نظر کنم.

17) به نظرم، بخشنامه های اداری و فشار دیگران، به اندازه وجدانمان تاثیر نداشته باشند. پس بیایید وجدانمان را قوی تر کنیم.

و آخر اینکه: من در زمان ارائه مدارک جهت استخدام مشکل داشتم. چون کارت پایان خدمتم را نداده بودند و به همین خاطر مدرک تحصیلی را نگرفته بودم. دوستان بیرجندی جهت ارسال تائیده تحصیلی و مدرک تحصیلی خیلی زحمت کشیدند. جا دارد از خانم اخلاقی و آقای عباسی به خاطر این لطفشان تشکر کنم. بی نهایت ممنون و سپاسگذار این دو بزرگوار هستم. از حاجی خوشبختیان هم به خاطر ارسال نامه تشکر می کنم.

موفق باشید.

فردا نه

...چند ساعت بعد هم نه

...چند ثانیه دیگر هم نه...

...همین الان

برای مادرت یک کاری بکن

اگر زنده است دستش را

اگر به آسمان رفته است ...  قبرش را ….

اگر پیشت نیست ...  یادش را ….

اگر قهری...چهره اش را ….

اگر آشتی هستی پایش را...

ببوس

روز مادر پیش پیش مبارک!!

سلام به همه دوستان!

حال و احوالتون توی سال جدید چطوره؟

یه قرارایی با هم داشتیما! قرار بود, گرد و خاک این وبلاگ رو بگیریم و یه وبلاگ تکونی اساسی داشته باشیم! اما ظاهراً اونقدر این خواب زمستونی به دوستان خوش گذشته, که ترجیح دادن همینطور توی خواب بمونن!

بابا! روی خرگوش سال رو سفید کردین! اون با همه خوش خوابیش, حالا بیدار شده و از راه رسیده, نرسیده, داره سال رو زیر و رو می کنه! چی شده که شماها هنوز خوابین؟ نکنه خرگوشه جاش رو به شما ها قرض داده!

نخیر! فایده نداره! این وبلاگ همینطور باید خاک بخوره! قرار نیست هیچ اتفاق خاصی بیفته! زهی خیال باطل!

دوستان اگه کم کمک دارن بیدار میشن, یه دستی هم به سر و روی این وبلاگ بکشن! بدک نیست!

سال نو مبارک و خوش!

-----------------------------

اینبار که غلط املایی نداشتم؟!

بالاخره بعد از مدتی دل به دریا زدم و دوباره به این وبلاگ خاک گرفته سرکی کشیدم!

تقصیر از منه شاید که username ام به دنیای فراموشی رهسپار شده بود؛ اگه جناب خدایی نبودن شاید منم دیگه به این وبلاگ راهی نداشتم! (خودتون رو خیلی تحویل نگیرید جناب خدایی!)

گذشته از شوخی, دلم برای نوشتن تنگ شده بود. البته هرچی اون طرف تر میره, مشغولی های آدم هم بیشتر میشه و کمتر می تونه به دوستان قدیمی سر بزنه! اینم یه بدی بزرگیه که رشته ما داره!

تکنولوژی با همه سرعتی که به زندگی میده, حس دوشت داشتن و موندن رو از آدم می گیره و فقط میخوای حرکت کنی که مبادا زمان رو از دست بدی! و اینجوری لذت دیدن خوشیهای بزرگ رو ممکنه از دست بدی

اینم یه جورشه دیگه!

باشه تا آدمای فراموشکار به خودشون بیان!

امیدوارم بتونم به نوشتن توی این جمع دوستانه ادامه بدم

پیروز و سربلند باشید

سلام؛

به قول دوستمون "یه خورده برگردید به خاطرات".

شد روزی که من از آموزشکده فنی تبریز قبول شدم، آن هم از نوع شبانه

دو سال آنجا درس خوندم بعضی وقتها خیلی ناراحت می شدم مخصوصا وقتی که از بچه های روزانه فقط ۵۰۰ تومان پول بیمه گرفته می شد ولی برای ما شبانه ها، بخشهای حسابداری دانشکده و بانک و واریز به حساب دانشکده و ... لازم بود . لازم بود که درسها را ، مخصوصا درسهای کارگاهی را نیافتیم تا دوباره پول نریزیم ، نمی دانم چرا لازم بود ابتدای هر ترم برای هر کدوم از اساتید شبانه یا روزانه بودنمان را مشخص کنیم. از هر برگه ای که بالایش شبانه یا روزانه نوشته می شد بدم می آمد. مخصوصا برگه انتخاب واحد که برای روزانه ها فقط نصف برگه بود و برای ما ۳ برگ که حتما یکی را با فیش بانکی تحویل حسابداری می دادیم. خیلی حال می داد وقتی که یکی از بچه های روزانه پیشم می آمد و خواهش می کرد که یک کپی از فلان برنامه ای که نوشته ای برایم بده و من هم یک بهانه ای می آوردم و نمی دادم!!! (مخصوصا که بعضیها چیزی بلد نبودند و با خر خوانی قبول شده بودند!)

دو سال آنجا بودم، فقط چند تا از بچه های روزانه را می شناختم و بقیه را قیافشون تو ذهنم بود. چند بار شنیده بودم که یکی از بچه های روزانه که همدانی هست درس ریاضیش خوبه.

 بعد از آن دو سال، خوب درس خوندم و بالاخره از روزانه قبول شدم. روزی که تو دانشگاه بیرجند ثبت نام کردم ، گفتند که خوابگاه نداریم. در محوطه دانشگاه این طرف و آن طرف می رفتم، بد جوری هم به فکر خوابگاه بودم (بلد هم نبودم که خوب صحبت کنم با هر کس صحبت می کردم آنقدر کلمات ترکی چاشنی می کردم که طرف گیج می شد!!)

یادش بخیر ۳ نفر داشتند با هم به طرف ایستگاه اتوبوس می آمدند . قیافه یکیشون برام آشنا اومد. نزدیکتر که رفتم دیدم که همان پسر روزانه همدانی که ریاضیش خوبه هست . اما اسمش را هم بلد نبودم !!!! . روز خوبی بود هم اتاقی پیدا کردم، دوست  پیدا کردم، کسی که ۲ سال حتی به هم سلام هم نکرده بودیم(راستی قبولی در دانشگاه صنعتی اصفهان را هم بهش تبریک می گویم.)

این خاطره را نوشتم به این علت که: شبانه یا روزانه مساله ای مهم بود فقط در حد پرداخت شهریه. نباید موضوعی می شد برای بحث و متاسفانه آخرش کدورت و ناراحتی.

من فکر می کنم به خاطر اینکه خودم قبلا شبانه بودم، می توانم حرف دوستان شبانه را بفهمم. بنده خودم بهترین دوستام مخصوصا ترم اول "جلال" و "علی رضایی" بودند . یادش بخیر که با هم تو کتابخونه درس می خوندیم . زمان امتحان زبان ماشین علی یک برگ از سوالات ولوی آورد که حل کردیم و  ۲ تا از سوالات آن برگه تو امتحان بودند . با چه خوشحالی نوشتم. اگر آن برگه سوالات نبود، حتما می افتادم.

یادش بخیر آخرهای ترم با چند تا از بچه های شبانه رفتیم اردو . من مطمئنم برای آنها هم من خوش گذست. قبل از رفتن حاجی کلی از ما تعریف کرد که والح نارمنج را خوب می شناسد، هر هفته می آید و... ، آخرش من هم راه را اشتباهی بردم!!!!

 حالا که آن روزها گذشت. اسمهای مسخره شبانه / روزانه هم تمام شد. مهم اینه که در آینده کی باشیم.   

با سلام خدمت دوستان و همکلاسی های عزیز

خواستم بدینوسیله یادی از رفقای قدیم کنم . و جویای احوالشون بشم

بدرقه متهم

بعد از گذروندن دوره آموزشي تو اراك تو  يكي از كلانتري هاي تهران مشغول بخدمت شدم حوزه استحفاظي كلانتري از جرم خيز ترين مناطق تهران محسوب ميشه و به تبع اون خدمت در چنين جايي سختي ها و دردسر هاي زيادي بدنبال داره . ولي مزيت فوق العاده خدمت توي كلانتري اون تجربه ي گرانبهايي كه با درگيري با مشكلات مختلف مردم اعم از اعتياد سرقت اختلافات خانوادگي و درگيري ها پسر دختر هاي فراري از خونه  و ... بدست مي ياد .كه به همه سختي هاي اين خدمت مي ارزه.

خاطره اولين بدرقه متهم:

اولين متهمي كه به دادسرا بردم يك خانم 40 ساله بود كه بعلت 600 هزار تومان بدهي جلب شده بود . ساعت 9:30 متهم را به من تحويل دادند و دستبند را به دستش زدم و راهي دادسرا شديم .ساعت 10 قاضي زمان دادرسي را ساعت 13 اعلام كرد و ما به سالن انتظار رفتيم . دستبند را از دست خانم متهم باز كردم و گفتم روي اين صندلي بنشين و خودم هم روي صندلي روبه رويش اون طرف سالن نشستم . خيلي خسته بودم وحسابي خوابم گرفته بود . ساعت 11 بود ديدم متهم خوابيده . چشمام سنگين شده بود . 5 دقيقه اي خوابيدم بيدار شدم ديدم متهم خوابه مجدد خوابيدم و اونقدر خوابيدم تا اينكه يك نفر صدام مي زد جناب سروان پاشو ساعت 1245 الان ديگه نوبت ماست . بله خدا خيرش بده كه دست من را تو حنا نگذاشت و فرار كنه بره . البته خدا هم براش خوب خواست و يك خير پيدا شد و بدهي خانم را تسويه كرد و متهم ما هم ازاد شد به قول هم خدمتي ها پاهام سبك بوده.

ولی متهم بعدی که به دادسرا بردم ۲۰ میلیون کلاهبرداری کرده بود که این یکی را دو دستی چسبیده بودم تا فرار نکنه و کسی هم پیدا نشد به دادش برسه

حق نگهدارتون

موفق و سربلند باشید

دانشجویی هم عالمی داشت گاهی اینجوری آشپزی می کردیم

امید وارم حال همگی خوب باشه

مثل اینکه اکثر بچه ها با بازدید مجدد موافقا

حالا اینکه با هم باشیم یا جداش زیاد مهم نیست

مهم اینه که همدیگرو ببینیم

مکانش مشهد بیشتر طرفدار داره تا شیراز

ولی هنوز قطعی نشده

من چند تا تاریخ می گم

لطفا بفرمائید کدومشون خوبه

من فکر می کنم اگه ۵ شنبه جمعه باشه بهتره

چون خودم اساسا با ۱۰مرداد  تا ۲۰ مهر مشکل دارم

و خانم مزیدی با ۳ مرداد مشکل دارن

این تاریخ ها رو پیشنهاد می کنم

ولی باز هرچی نظر جمع  باشه

پنجشنبه ۱۱ تیر

پنجشنبه ۱۸ تیر

پنجشنبه ۲۵ تیر

پنجشنبه ۸ مرداد

مهر هم میشه

حتما نظر بدین

لطفا مکان رو هم قطعی مشخص کنید

ممنونم

بین جمعیت مشغول پرحرفی بود، روز انتخاب واحد رو میگم

کلی سیم به خودش وصل کرده بود

و کیف چرمی که گویی میراث آبا و اجدادی خاندان خوشبختیان باشه

و ظاهری که درنگاه اول من رو به اشتباه انداخت

اما چیزی نگذشت

تا متوجه بشم دریا نرفته چه گوهری پیدا کرده و عنقا ندیده همسایه سیمرغ شدم.

قاف ما جای دوری نبود

راهروها و پله های خوابگاه

وشوفاژهایی که صندلی خوبی هم نبودند

همین جا بود که فهمیدم هنر بزرگتر علی "شنیدن" است

خدا رو بابت این دوستی شکرگزارم!

 کلاس های دکتر پورشافعی و حوصله ایشون رو فراموش نمیکنم

کافی بود بحث باربط یا بی ربطی رو وسط بندازی تا چشم به هم نزده کلاس تموم بشه

از مسائل خارجی و داخلی گرفته تا تحلیل فیلم های دیروز و امروز به خصوص "یانگوم"

و کی می دونست همین بحث ها فردا سوال امتحان میشه...

برای تجدید خاطرات خوبمون

و پاسخ درست به سوالات زندگی 

نگاهی درس آموز از علی خوشبختیان

 ..."اينبار مي خوام يه كم از مفهوم عشقي كه از فيلم هاي كره اي مثل يانگوم يا جومونگ قابل برداشت هست بنويسم . راستش جداي مطالب جالبي كه از اين سريال ها ميشه برداشت كرد و نشان از نوعي نگرش پيشرفت محور داره مهمترين داستان پشت زمينه در اين سريال ها عشق هست . كلا توي چند جمله حرفم رو ميزنم .
درداستان يانگوم ، افسر مين جانگ هو عاشق بانو سو يانگوم هست . بيان اين عشق به سنت هندي و ايراني با بيان «تو را دوست ميدارم» نيست . با توجه به سير فيلم ميبينيد كه افسر مين در هر لحظه از دور داره از معشوقش مراقبت مي كنه ، اون رو در رسيدن به هدفش همراهي مي كنه ، سنگ ها رو از جلوي راهش برميداره و در نهايت هرچه يانگوم رشد مي كنه او هم رشد مي كنه تا جايي كه بانو يانگوم با لقب «يانگوم بزرگ» ميشه همسر «افسر درجه ي 3 ، وزير، مين جانگ هو» يعني همون قدر كه يانگوم بالا ميره افسر مين هم بالا ميره . يا توي اين سريال جومونگ ؛ بانو سوسونو يه آدمي رو از توي باتلاق در مياره و بعد ها مي فهمه اين آدم شاهزاده ي بويو هست . خوب علاقه ها بين سوسونو و جومونگ زياد ميشه واين نه به خاطر قيافه و تيپ هست ، بخاطر رشادت ها ي طرفين هست براي محافظت از همديگه و البته براي رشد متقابل . مثلا در جريان كشف كوه نمگ در «گوسان» اين جومونگ هست كه باعث رشد تجارت خانه ي يون تا بال ميشه و به طبع روابط گيهرو و بويو رو قوي مي كنه و از طرف ديگه بانو سوسونو هست كه با شجاعت و سياست جلوي از بين رفتن جومونگ رو ميگيره و باعث رشد سياسي جومونگ ميشه. اگر دقت كنيد خواهيد ديد كه همه جا سوسونو كار ها رو طوري پيش ميبره كه به بالا رفتن احترام جومونگ منجر بشه .
سبب اين همه طرح قصه كردن اين هست كه بگم آدم ها اگر عاشق هم هستن بايد در جهت بالا رفتن طرف مقابلشون تلاش كنن. در جهت تعالي خودشون و عشقشون گام بردارن و اون موقع هست كه ميبينيد هر دو طرف با تناسب رشد مي كنن و روزي ميرسه كه جومونگ ميشه امپراتور گوگوريو و سوسونو ميشه بانوي اين امپراتوري" ...

خود ِ علی

حاجی آمد!

حاجی با پالتو آمد!

حاجی صبح جمعه آمد اما نیم ساعت دیر کرد!

حاجی آمد اما مثل آدمهای مهم فقط یک ساعت وقت خالی داشت!

حاجی آمد اما تا خواستیم دومین عکس را ازش بگیریم، ناگهان پیغام نه چندان دوست داشتنی "باطری خالی است" را مشاهده کریدم!

 این را هم بگم که امسال قراره حاجی یک کارهایی بکنه که در اولین فرصت به اطلاع دوستان خواهم رساند(خوبه خودش گفت که به کسی چیزی نگم، و الا همه عالم و آدم می فهمیدند!)

در ضمن قراره این تابستون اگر خدا بخواهد، با هم به دیدن یک دوستی برویم. حالا بماند که بخاطر کی و کجا می رویم. هر وقت رسیدیم شیراز خودش می فهمه. اوه من گفتم شیراز، ببخشید اشتباهی شد؛ ما اصلا جایی نمی رویم.

فردا هم تو تهران هستم، هر کس تو تهران هست دستشو ببره بالا تا بیام ببینمش !

ترکان پارسی گوی، بخشندگان عمرند...

لحظه به یاد ماندنی زندگی واله(ح)، که البته حدس زدنش چندان سخت نیست...

راستی چهارشنبه هم جشن فارغ التحصیلی دوستان خوب ۸۵ هست که صمیمانه از طرف خودم و همه  همکلاسی ها به ایشان تبریک میگم. جای ما رو هم خالی کنید

 گرچه یاران فارغ اند از یاد من          از من ایشان را هزاران یاد باد

البته دقت داشته باشید همسری با این وضع ظاهری در جامعه امروزی ما و به لحاظ تطابق با اوامر سردار محترم انتظامی- بهرام خودمون- مصداق بارز فحشا و مانکن محسوب شده و از تردد آن در معابر عمومی جلوگیری به عمل خواهد آمد. لذا در انتخاب خود حتما با نیروی محترم انتظامی کمال همکاری را داشته باشید...

اینجا رو شطرنجی بخونید!

به نظر شما اگه ناصرالدین شاه مرحوم خائن در قید حیات بود برای انتخاب همسر، کدوم دانشگاه رو به دانشگاه خودمون ترجیح می داد؟!

بیرجند - ۲۲ خرداد ۸۷

مطابق با ۱۱ ژوئن ۲۰۰۸

    مردم چشمم به خون آغشته شد             درکجا این  ظلم بر  انسان  کنند

سلام علی جون! حسابی به موقع اومدی آخه خاطره ی خونم افتاده بود و همین روزا بود که بهت میل بزنم و رسما درخواست خاطره کنم. راستش منم یاد یه قضیه ای افتادم :

یه روز که وارد اتاق مهندس ولوی شدم درست لحظه ای بود که استاد داشت واسه یه دانشجوی بخت برگشته کلاس حافظه بلندمدتش رو  می ذاشت و صحبت از این بود که من نمره ی کلاس اول ابتدایی یادمه و از این حرفا...
دانشجوی بیچاره که درس شبکه داشت و استاد طبق قانون طبیعت اونو انداخته بود با حالت ناباوری میگفت: استاد چطور یادتون رفته خودتون به من این پروژه رو دادین من خیلی روش کار کردم یعنی هیچ نمره ای بابتش به من نمی دین؟!!
استاد هم زیر بار نمی رفت و مدام تکرار می کرد: چی؟! من کی گفتم ؟! امکان نداره! کی گفتم؟ چی؟! من نمره کلاس اول ابتداییم یادمه ...

سرتونو درد نیارم دانشجوی ننه مرده با کلی مصیبت و چونه زدن به یاد استاد آورد که اون روز توی کافی نت خودتون به من گفتین برم روی این پروژه کار کنم تا شما نمره پاسی به من بدین

استاد که دیگه راه فرار نداشت با همون لبخند خاص که همه یادتونه به دانشجو گفت : آها یادم اومد من اونو گفتم که تو رو از سر خودم وا کنم!

هنوز چهره بهت زده ی دانشجوی فلک زده رو یادم نرفته طفلک ۳ ماه تابستون روی اون پروژه لعنتی کار کرده بود!!!

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن           در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

           از جان طمع بریدن اسان بود و لیکن             از دوستان جانی مشکل توان بریدن

تیر ماه سال 85

انگار سید موسوی راست می گفت که : اونچه مسلمه درس استاد فراموش می شه ولی اونچه از یک استاد تو ذهن دانشجو هاش باقی می مونه اخلاق و منش استاد.

این بار استاد ولوی و امتحان زبان ماشین

فکر کنم این امتحان جز آخرین امتحانات ترم بود . دیگه اصلا حال و حوصله درس خوندن این امتحان اخری را نداشتم ، بخصوص  این درس که نه جزوه درست و حسابی داشت و نه مرجع و کتاب به خصوصی که بشه برای امتحان مرور کرد، البته این مشکل من تنها نبود بلکه این درد اکثر بچه ها بود.

استاد ولوی که می خواست خوبی ها ی خودش را تکمیل کنه یک روز قبل از امتحان دو ساعت از وقت گرانبهاش را در اختیار دانشجوها قرار داد و سوالاتی که قرار بود تو امتحان نیاد را با جواب کامل در اختیار دانشجو ها قرار داد و با این حرکت خودش ثابت کرد که دانشجو و وقت دانشجو از بی اهمیت ترین چیز هاست که می شه به راحتی با اون بازی کرد.

امتحان بعد از ظهر بود ، با سید جلال و محسن یاسینی و محمد ابراهیم محمودی (ترم بالایی ) تو کتابخونه مهندسی به اصطلاح درس می خوندیم ، که ناگهان متوجه حضور استاد ولوی تو دفتر اساتید شدیم ، خواستیم به عنوان خود شیرینی هم که شده بریم چند تا سوالی از استاد بپرسیم والبته  می دونستیم که جواب درست حسابی هم نمی گیریم .

وقتی وارد دفتر شدم متوجه شدم استاد مشغول طرح سوالات امتحان بعد از ظهره

تقریبا همچین شکلی را تو بر گه  دیدم ، وقتی استاد متوجه حضور من تو اتاق شد سریع برگه را جمع و جور کرد ، من هم یک سوال من در آوردی پرسیدم و یک جواب من دراوردی هم شنیدم و سریع خودم را به کتابخونه رسوندم .

وقتی برای دوستان شکل رویت شده را کشیدم ، محمد ابراهیم گفت این که سوال برنامه سازی سیستم ترم قبل بوده و من اون سوال را دارم . چند نفری نشستیم و کلی فسفر خرج سوال کردیم ولی به نتیجه ای نرسیدیم . یک کم صبر کردیم تا سوالات تکثیر بشه و بعد از خود استاد جواب را بپرسیم . چند نوبتی تک تک رفتیم پیش استاد ولی جواب سرو بالا شنیدیم .تا اینکه صبرمون سر اومد و همگی با هم خدمت استاد رسیدیم و گفتیم استاد ما نمی فهمیم سوال چی می خواد اگه می شه سوال را برای ما حل کن .  ووقتی اصرار و سماجت ما ها را دید چاره را در جواب دادن دید و هر آنچه جواب بود نوشت.

اصولا تک خوری تو مرام ما نیست و نیم ساعت قبل از امتحان خودم را به سالن امتحانات رسوندم تا هر کسی را که دیدم از این موهبت سه نمره ای باد اورده بی نصیب نگذارم . فکر کنم به 10 ، 12 نفری سوال و جواب را گفتم هرچند به دو نفر هم قول دادم ولی چون بعد ندیدمشون شرمندشون شدم ، که حتی وقتی این درس را افتادند من بیشتر متاسف شدم. و ان شا ا000  به بزرگی خودشون من را می بخشند.

هر جور بود این درس را پاس کردیم بدون اینکه بفهمیم کاربر GDT , LDT  چی بود ، احتمالا مهریه خانم استاد بود که باهاش مشکل داشت البته استاد اون موقع مجرد بود و شاید هر جا برای خواستگاری می رفت ازش درباره همین ها می پرسیدند  .

تو که کیمیا فروشی نظری به قلب من کن        کـه بضـاعتی نــدارم و فکنـده ام  دامـی

عجب از وفـای یار آن که تفقدی نفرمـود        نه به نامه ای پیامی ، نه به خامه یی سلامی

بگشای تیر مژگـان و بـرریز خـون مـا را       که چنان کشنـده ای را نکشـد کس انتقامـی

منتظر نظرات شما هستم .....