مرحوم  آیت الله شیخ جعفر شوشتری اعلی الله مقامه  که از ذریه هابیل بود می گفت : بارالها! این همه زمین و آسمانهای بی در و پیکر  و بی درک چه سود ؟ این همه آدمهای جورواجور و همه یک جور ناجور بیخودی  چه فایده ؟ که برای  هدایتشان و آدم شدنشان صد و بیست و چهار هزار پیغمبر بفرستی  و همه را شکنجه کنند و بکشند و به حرف هیچ کدامشان هم گوش نکنند و هفتاد فرستاده عزیز و گرامیت را به فاصله صبح کاذب تا صبح صادق به قتل برسانند و بعد هم بروند پشت چال دکانشان راحت بنشینند و مشغول کثافتکاریشان . باز قیامت و تراز و بهشت و جهنم و آنهمه گرفتاری ها . آخر فایده این همه زمین و آسمان گله و گشاد و این همه آدمهای گله گشادتر چیست ؟

یک زمین و آسمان مختصر و چهار تا آدم حسابی!