بالاخره بعد از مدتی دل به دریا زدم و دوباره به این وبلاگ خاک گرفته سرکی کشیدم!

تقصیر از منه شاید که username ام به دنیای فراموشی رهسپار شده بود؛ اگه جناب خدایی نبودن شاید منم دیگه به این وبلاگ راهی نداشتم! (خودتون رو خیلی تحویل نگیرید جناب خدایی!)

گذشته از شوخی, دلم برای نوشتن تنگ شده بود. البته هرچی اون طرف تر میره, مشغولی های آدم هم بیشتر میشه و کمتر می تونه به دوستان قدیمی سر بزنه! اینم یه بدی بزرگیه که رشته ما داره!

تکنولوژی با همه سرعتی که به زندگی میده, حس دوشت داشتن و موندن رو از آدم می گیره و فقط میخوای حرکت کنی که مبادا زمان رو از دست بدی! و اینجوری لذت دیدن خوشیهای بزرگ رو ممکنه از دست بدی

اینم یه جورشه دیگه!

باشه تا آدمای فراموشکار به خودشون بیان!

امیدوارم بتونم به نوشتن توی این جمع دوستانه ادامه بدم

پیروز و سربلند باشید