و خواجه نصیرالدین دانشمند یگانه ی روزگار در بغداد مرا درسی آموخت که همه ی درس بزرگان در همه ی زندگانیم برابر آن حقیر می نماید و آن این است:
در بغداد هر روز بسیار خبرها می رسید از دزدی، قتل، تجاوز در بلاد مسلمانان که همه از جانب مسلمانان بود. روزی خواجه نصیرالدین مرا گفت می دانی از بهر چیست که جماعت مسلمان از هر جماعت دیگر بیشتر گنه می کنند با آنکه دین خود را بسیار اخلاقی و بزرگمنش می دانند؟
من بدو گفتم: بزرگوارا همانا من شاگرد توام و بسیار شادمان خواهم شد اگر ندانسته ای را بدانم.
خواجه نصیر الدین فرمود:
ای شیخ تو کوششها در دین مبین کرده ای و اصول اخلاق محمد که سلام خدا بر او باد را می دانی و همانا محمد و جانشینانش بسیار از اخلاق گفته اند و از بامداد تا شباهنگام راه بر او شناسانده شده است.
اما چه سری است که هیچ کدام از ایشان ذره ای بر اخلاق نیستند و بی اخلاق ترین مردمانند و آنکه اخلاق دارد نه از مسلمانی اش که از وجدان بیدار اوست.
من بسیار سفرها کرده ام و از شرق تا غرب عالم و دینها و آیینها دیده ام. از "غوتمه (بودا)" در خاور زمین تا "مانی ایرانی" در باختر زمین که همانا پیروانش چه نیکو می زیند و هرگز بر دشمنی و عداوت نیستند.
آنها هرگز چون مسلمانان در اخلاقشان فرع و اصل نیست و تنها  بنیان اخلاق راخودشناسی می دانند و معتقدند آنکه خود را بشناسد وجدان خود را بیدار کرده و نیازی به جزئیات اخلاقی همچون مسلمانان ندارد.
اما عیب اخلاق مسلمانی چیست ای شیخ؟
در اخلاق مسلمانی هرگاه به تو فرمانی می دهند، آن فرمان "اما" و "اگر" دارد. دراسلام تو را گویند:
دروغ نگو ... اما دروغ به دشمنان اسلام را باکی نیست.
غیبت مکن... اما غیبت انسان بدکار را باکی نیست.
قتل مکن... اما قتل نامسلمان را باکی نیست.
...
و این "اماها" مسلمان را گمراه کرده و هر مسلمانی به گمان خود دیگری را نابکار و نامسلمان می داند و اجازه هر پستی را به خود می دهد و خدا را نیز از خود راضی و شادمان می بیند و راز نابخردی و پستی مسلمانان در همین است ای شیخ کسلان...