تراژدی دوست از دست رفتمون کاظم (که در مطلب قبلی آمده)

چنان غم انگیزه که جگر سنگ رو هم کباب میکنه

و کاش اشک امانم میداد تابازگو کنم که چگونه 

شرح داغ دل کاظم چو بگفتم با شمع

آتشی در دلش  افکندم  و  آبش کردم  

کاظم جان!

زندگی  کردن  تو   مردن   تدریجی   بود

 آنچه جان کند تنت عمر خطابش کردی

 از شوخی که بگذریم

وقتي راه رفتن آموختي دويدن بياموز و دويدن كه آموختي پرواز را

راه رفتن بياموز زيرا راه هايي كه مي روي جزيي از تو مي شود

و سرزمين هايي كه مي پيمايي بر مساحت تو اضافه مي كند

دويدن بياموز چون هر چيز را بخواهي دور است و هرقدر كه زود باشي دير

وپرواز را باد بگير نه براي اينكه از زمين جدا باشي

براي آنكه به اندازه فاصله زمين تا آسمان گسترده شوي

من راه رفتن را از يك سنگ آموختم

دويدن را از يك كرم خاكي

و پرواز را از يك درخت

بادها از رفتن به من چيزي نگفتند

زيرا آن قدر در حركت بودند كه رفتن را نمي شناختند

پلنگان دويدن را يادم ندادند

زيرا آن قدر دويده بودند كه دويدن را از ياد برده بودند

پرندگان نيز پرواز را به من نياموختند

زيرا چنان در پرواز خود غرق بودندكه آن را به فراموشي سپرده بودند

اما سنگي كه درد سكون را كشيده بود رفتن را مي شناخت

و كرمي كه در اشتياق دويدن سوخته بود دويدن را مي فهميد

و درختي كه پاهايش در گل بود از پرواز بسيار مي دانست

آنها از حسرت به درد رسيده بودند و از درد به اشتياق و از اشتياق به معرفت

وقتي راه رفتن اموختي دويدن بياموز

و دويدن كه اموختي پرواز را

راه رفتن بياموز زيرا هر روز بايد از خودت تا خدا گام برداري

دويدن بياموز زيرا چه بهتر كه از خودت تا خدا بدوي

وپرواز را ياد بگير زيرا بايد روزي از خودت تا خدا پر بزني

عرفان آهار نظري